Διαβάσματα [218] – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

  Ηράσθη αυτής. Συνέλαβε το σχέδιον του να την απαγάγη. Εξετέλεσε το σχέδιον τούτο. Την απήγαγε χωρίς να έχη βεβαιότητα ότι ηγαπάτο. Ήξερε μόνον ότι την ηγάπα εμμανώς.  Τις ηδύνατο να πιστεύση ότι αύτη, καίπερ υπό δόλου απαχθείσα υπ’ αυτού, έμελλεν ουχί να τον αποστραφή, αλλά να τον αγαπήσει; Και όμως τον ηγάπα ήδη. Δεν είναι ταύτα μυστήρια; Αλλ’ όχι δεν είναι μυστήρια. Είναι η αιωνία τάσις της ανθρωπίνης καρδίας εις το να αγαπά παν το μισητόν. Μη ανακράξητε κατά της βλασφημίας ταύτης, δεν είναι βλασφημία. Είναι αλήθεια. Ερευνήσατε υμάς αυτούς. Ουδείς έχει πεποίθησιν προς πάντα, όσα λέγετε εκτός του στόματος. Όσα λέγετε προς υμάς αυτούς, εκείνα είναι αληθή. Τις  αγαπά την αρετήν; Ουδείς. Πάντες αγαπάτε την κακίαν. Ουχί μόνον την αγαπάτε, αλλά την θαυμάζετε. Όχι μόνον την θαυμάζετε, αλλά την θυμιάτε. Καλώς έχει. Ουδείς φθόνος. Ουδόλως μας ενδιαφέρει τούτο. Άλλως δε, αρκεί ότι πάντες, ως προς το έχομεν αποχρώντας λόγους ίνα θαυμάζωμεν ημάς αυτούς. 

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Οι Έμποροι Των Εθνών», ΤΟ ΒΗΜΑ Βιβλιοθήκη, 2008, ISBN: 978-960-469-092-3, «ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄ Πού υπάγει;»,  Σελίδα 203.