Έπαιρνε τον εαυτό του τόσο σοβαρά· ήταν κάτι απαίσιο. Κάτω
από όλη του την καλλιέργεια, την ευφυία του, τη θελκτικότητά του· κάτω από την ευδιαθεσία
του, την άνεσή του, τη γνώση της ζωής, ελλόχευε κρυμμένος ο εγωισμός του σαν
φίδι σ’ ένα παρτέρι με λουλούδια. Εκείνη τον είχε πάρει πολύ στα σοβαρά, αλλά όχι
τόσο σοβαρά ώστε να διακρίνει από την αρχή κάτι τέτοιο. Πώς μπορούσε άλλωστε - ειδικά
όταν τον γνώρισε καλύτερα; Τον σκεφτόταν όπως σκεφτόταν εκείνος τον εαυτό του -
ως τον πρώτο και καλύτερο κύριο της Ευρώπης. Έτσι τον σκεφτόταν από την αρχή
και αυτός ήταν μάλιστα ο λόγος για τον οποίο τον παντρεύτηκε. Αλλά όταν άρχισε
να διακρίνει τι υποδήλωνε, έκανε πίσω· υπήρχε στο δεσμό κάτι περισσότερο από το
να βάλει το όνομά της σ’ αυτόν. Υποδήλωνε μιαν αδυσώπητη περιφρόνηση για οποιονδήποτε
άλλο εκτός από τρεις τέσσερις υψηλά ιστάμενους τους οποίους φθονούσε· και εκτός
από πέντε έξι δικές του ιδέες. Αλλά και αυτό ήταν καλό· θα είχε διανύσει μαζί
του ακόμα κι αυτήν την τόσο μακρινή απόσταση· γιατί της επισήμανε τόσο έντονα
την ποταπότητα και την ευτέλεια της ζωής της άνοιγε τα μάτια στην ανοησία, στην
αχρειότητα, στην άγνοια της ανθρωπινότητας, ώστε εκείνη έφτασε να εντυπωσιαστεί
δεόντως από την απέραντη χυδαιότητα των πραγμάτων και από την αρετή τού να μείνεις
αμόλυντος από αυτήν.
Χένρι Τζέιμς, «Το
Πορτρέτο Μιας Κυρίας (II)»,
Cranford Collection, 2022, ISBN: 978-84-1149-103-7, Μετάφραση:
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, «42», Σελίδα 158.
