Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Διαβάσματα [37]

Η αγάπη για την απόλυτη αλήθεια είναι ένα πάθος που δεν σέβεται τίποτα και που τίποτα δεν του αντιστέκεται. Είναι βίτσιο, καμιά φορά βόλεμα ή εγωισμός.

Αλμπέρ Καμύ, «Η Πτώση», Καστανιώτης - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-4338-0, Μετάφραση: ΝΙΚΗ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΥ – ΝΤΟΥΖΕ, ΜΑΡΙΑ ΚΑΣΑΜΠΑΛΟΓΛΟΥ - ΡΟΜΠΛΕΝ, Κεφάλαιο 1, Σελίδα 51

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

Διαβάσματα [36]


«Έτσι γίνεται. Όποιος ξεκόψει από μόνος του από το κοινωνικό σύνολο, αυτό δεν τον παρακαλάει και πολύ, τον βγάζει στην άκρη δίχως καμιά λύπη κι όχι μονάχα αυτό, αλλά φροντίζει να του κόψει και κάθε δρόμο επιστροφής, αν ποτέ ο ίδιος αλλάξει γνώμη»

Ίβο Άντριτς: «Η Δεσποινίδα», Εκδόσεις  Καστανιώτη – FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-4339-7, Μετάφραση: Χρήστος Γκούβης, Κεφάλαιο 1, Σελίδα: 22.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Διαβάσματα [35]

«Κατά συνέπεια ο υπάρχων Κόσμος θα ολοκληρωθεί όταν, κάποια στιγμή (άγνωστον πότε), ο σύμπας Κόσμος υπάρξει καταγεγραμμένος και ως κείμενο»

Γιωργής Γιατρομανωλάκης: «Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ ΖΑΆ» (Δεκαοκτώ Άγνωστα Κείμενα των Ελληνιστικών Χρόνων), Εκδόσεις  ΑΓΡΑ, 2019, ISBN: 978-960-505-393-2, «Εισαγωγικά», Σελίδα: 22.

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Διαβάσματα [34]

«το δ’ ευτυχείν, τόδ’ εν βροτοίς θεός τε και θεού πλέον·»

«Να πετυχαίνεις το σκοπό σου· αυτό είναι για τους θνητούς θεός, κι ακόμα πιότερο από θεό.»

Γεωργία Παπαδάκη: «ΑΙΣΧΥΛΟΣ», ΕΚΚΡΕΜΕΣ, Νοέμβριος 2014, ISBN: 978-618-5076-01-6, «Χοηφόροι» [59 -60], Σελίδες 172, 173.

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

Διαβάσματα [33]

«Αυτό ήταν, μόνο που απόψε, όταν παρακολουθούσε τα χείλη μου τόσο στενά καθώς τραγουδούσα, δεν ένιωθα μόνο να τρομοκρατούμαι αλλά και να ντροπιάζομαι και να πληγώνομαι οδυνηρά. Ήταν σαν να με φίλησε, και δεν το άντεξα και ξεφώνισα. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να το πεις σε κανέναν. . .»

Κάρολος Ντίκενς: «ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΙΝ ΝΤΡΟΥΝΤ», ΕΣΤΙΑ, 2008, ISBN: 978-960-05-1374-5, Μετάφραση - Προλογικό σημείωμα - Σημειώσεις: Αθηνά Κακούρη, Κεφάλαιο 7 «Εξομολόγηση, και όχι μόνον μία», Σελίδα 101.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Διαβάσματα [32]

Ο καθένας μας κρύβει μέσα του τον καλύτερο και τον χειρότερο Έλληνα μαζί. Το κακό είναι ότι όσο πάει και αυτοί οι δύο, όλο και λιγότερο διαφέρουν μεταξύ τους.

Αλέκος Σακελλάριος, Δήμος Λεβιθόπουλος: «Τότε που οι άνθρωποι γελούσαν!», Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, Επανέκδοση 2007, ISBN: 960-6604-27-6, «τι σου κάνω τώρα Ελλάδα μου;», Σελίδα 405.