«Θα με είχες βγάλει από τη σκέψη σου σε μία εβδομάδα».
«Να σε βγάλω από τις σκέψεις μου! Είσαι μέρος της ύπαρξής μου, μέρος του εαυτού μου. Σε βλέπω σε κάθε γραμμή που διάβασα από τότε που πρωτοήρθα εδώ -το άγριο χωριατόπαιδο που την έρμη του καρδιά την πλήγωσες ακόμα και τότε. Από τότε οπουδήποτε και να κοιτάξω, εσένα βλέπω, στο ποτάμι, στα πανιά των πλοίων, στο έλη, στα σύννεφα στο φως, στο σκοτάδι, στον άνεμο, στο δάσος, στη θάλασσα, στους δρόμους. Ήσουν η ενσάρκωση κάθε ονείρου που πλημμύρισε με τη χάρη του το νου μου. Όσο αληθινές είναι οι πέτρες στα πιο γερά κτίρια του Λονδίνου και όσο αδύνατο είναι να τις μετακινήσεις με τα χέρια σου, τόσο αληθινή είναι η παρουσία σου και η επιρροή που έχεις πάνω μου. Όπου κι αν βρίσκομαι, Εστέλα, ακόμα και στην τελευταία ώρα της ζωής μου θα είσαι κομμάτι της ύπαρξής μου, μέρος του λίγο καλού που έχω μέσα μου, μέρος του κακού. Αλλά σε αυτό το χωρισμό εσύ θα μου θυμίζεις μόνο το καλό και θα σε έχω για πάντα έτσι στο μυαλό μου γιατί μου έκανες πολύ περισσότερο καλό παρά κακό, όσο μεγάλος κι αν είναι ο πόνος που νιώθω τώρα. Ο θεός να σε ευλογεί, ο Θεός να σε συγχωρέσει!»
«Να σε βγάλω από τις σκέψεις μου! Είσαι μέρος της ύπαρξής μου, μέρος του εαυτού μου. Σε βλέπω σε κάθε γραμμή που διάβασα από τότε που πρωτοήρθα εδώ -το άγριο χωριατόπαιδο που την έρμη του καρδιά την πλήγωσες ακόμα και τότε. Από τότε οπουδήποτε και να κοιτάξω, εσένα βλέπω, στο ποτάμι, στα πανιά των πλοίων, στο έλη, στα σύννεφα στο φως, στο σκοτάδι, στον άνεμο, στο δάσος, στη θάλασσα, στους δρόμους. Ήσουν η ενσάρκωση κάθε ονείρου που πλημμύρισε με τη χάρη του το νου μου. Όσο αληθινές είναι οι πέτρες στα πιο γερά κτίρια του Λονδίνου και όσο αδύνατο είναι να τις μετακινήσεις με τα χέρια σου, τόσο αληθινή είναι η παρουσία σου και η επιρροή που έχεις πάνω μου. Όπου κι αν βρίσκομαι, Εστέλα, ακόμα και στην τελευταία ώρα της ζωής μου θα είσαι κομμάτι της ύπαρξής μου, μέρος του λίγο καλού που έχω μέσα μου, μέρος του κακού. Αλλά σε αυτό το χωρισμό εσύ θα μου θυμίζεις μόνο το καλό και θα σε έχω για πάντα έτσι στο μυαλό μου γιατί μου έκανες πολύ περισσότερο καλό παρά κακό, όσο μεγάλος κι αν είναι ο πόνος που νιώθω τώρα. Ο θεός να σε ευλογεί, ο Θεός να σε συγχωρέσει!»
Charles Dickens, «Μεγάλες Προσδοκίες», 4π, 2011, ISBN: 978-960-488-266-3, Μεταφραστική ομάδα: Γεωργία Αλεξίου, Γιώργος Βελέτζας, Λάμπρος Κουιμτζόγλου, Μαρία Τομπάζου, Ελένη Φωτοπούλου, Δανάη Χέλμη, "Κεφάλαιο 44", Σελίδα 305.
