Με κοίταξε με θυμό προσβεβλημένη.
«Δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργεί το κεφάλι σου. Οποιοσδήποτε άλλος άντρας θα ένιωθε κολακευμένος από την ανησυχία μου, κι εσύ επιλέγεις να αισθανθείς προσβεβλημένος».
«Κολακευμένος θα νιώσω τη μέρα που θα παρατήσει στον άντρα σου και θα διαλέξεις εμένα!» ξέσπασα ανίκανος να συγκρατηθώ. «Δε θέλω να είμαι το καμάκι του καλοκαιριού».
«Πιστεύεις ότι θα διακινδύνευα τη δουλειά μου και την υπόληψή μου για μία θλιβερή καλοκαιρινή περιπέτεια;»
«Θλιβερή; Θλιβερή είπες; Μάλλον δεν ήμουν μαζί σου τις τελευταίες μέρες, γιατί για μένα κάθε άλλο παρά θλιβερή ήταν».
«Τρόπος του λέγειν,
αδύνατο να συζητήσει κανείς μαζί σου όταν φορτώνεις, Κράκεν. Ορκίζομαι ότι δεν
πρόκειται να σε συγχωρήσω αν καταλήξεις νεκρός», είπε η Άλμπα, κάνοντας στροφή
κι αφήνοντάς με στην ησυχία μου.
Εύα Γκαρθία Σάενθ Ντε Ουρτούρι, «Η Σιωπή
Της Λευκής Πόλης», Ψυχογιός, 2013, ISBN:
978-618-01-3271-7, Mετάφραση: Αγγελική
Βασιλάκου, «37 Το πέρασμα του ντουέντε», Σελίδα 339
