Διαβάσματα [212] – William Dunham

Για να αποδείξουμε τη μη ύπαρξη σε λογική βάση, εμείς οι μαθηματικοί εφαρμόζουμε μία πολύ διαφορετική, αν και απολύτως έγκυρη, στρατηγική. Υποθέτουμε ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο υπάρχει, και διερευνούμε τις συνέπειες αυτής της παραδοχής. Αν μπορούμε να δείξουμε ότι η παραδοχή της ύπαρξης οδηγεί σε άτοπο, τότε οι νόμοι της λογικής μας επιτρέπουν να συμπεράνουμε ότι ήταν σφάλμα να υποθέσουμε την ύπαρξη εξαρχής. Με τον τρόπο αυτό προκύπτει το αδιάσειστο συμπέρασμα ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο δεν υπάρχει, και το γεγονός ότι η διαδρομή που ακολουθήσαμε ήταν έμμεση δεν μειώνει καθόλου την εγκυρότητα αυτού του συμπεράσματος.

 

William Dunham, «Το μαθηματικό σύμπαν», ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ, 2021, ISBN: 978-618-854-652-3, Μετάφραση: Γιάννης Παπαδόγγονας, «Κεφάλαιο 10 Αιτιολόγηση»,  Σελίδα 144.

Ταυτοχρόνως

Ευτύχημα και κρίμα

Που δεν όλα όσα

Να σκεφτούμε

Μπορούμε

Υπάρχουν

Κατάταξη (άνευ ουσίας)

Οι πιο πάνω

Πολλοί

Οι πιο κάτω

Πολλοί

Κι οι δίπλα

Ομοίως

Κάταγμα

Τι είναι ο

Οξύς πόνος

Πέρα από ένα

Εξαιρετικά

Δυσάρεστο

Αίσθημα

Διαβάσματα [211] – Μήτσος Αλεξανδρόπουλος

 Ερωτά, Γώργιε εν συνεχεία ο μαθητής τον διδάσκαλο:

-       Πώς ονομαζόταν ο πρώτος Άγγελος;

Κι ο διδάσκαλος απαντά:

-       Σαταναΐλος

Αλλά σε ποιο σημείο της Γραφής το βρήκε ο σοφός; Η λέξη σατανάς είναι εβραϊκή και σημαίνει Αποστάτης. Επομένως, προτού αποστατήσει, δεν ήταν σατανάς και δεν λεγόταν Σαταναΐλος. Τότε λεγότανε Εωσφόρος, όπως το διαβάζουμε στις προφητείες του Ησαΐα. Είναι δε η λέξη «Εωσφόρος» ελληνική και σημαίνει «Φωτοφόρος», από το πολύ φως που κατ’ αρχήν τον είχε περιβάλει ο Πλάστης. Αλλά μετά την πτώση του, ονομάστηκε Σατανάς, δηλαδή Αποστάτης, από τη στιγμή που αποστάτησε και όχι πριν. Τούτη Γεώργιε είναι η εξήγηση που δίνουν οι γραφές κι οι Πατέρες.

 

Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, «Σκηνές Από Το Βίο Του Μάξιμου Του Γραικού», ΤΟ ΒΗΜΑ βιβλιοθήκη, 2018, ISBN: 978-960-469-091-6, «ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ, Η' Νύχτα στο πριγκιπάτο IV. ΨΑΡΙΑ, ΠΤΗΝΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ», Σελίδα 248.

Περί φιλοσοφίας

Αν είναι να

Φιλοσοφήσεις

Πλούτισε το

Λεξιλόγιό σου

Ένα ερωτηματικό στο τέλος

Αν συνειδητοποιούσες

Πόση ευχαρίστηση

Αντλούσα

Από τις συναντήσεις μας

Θ’ αναθεωρούσες;

Αλίμονο

Αλίμονο σ’ αυτούς

Που πασχίζουν

Να θυμηθούν

Ποια ήταν

Η τελευταία μέρα

Που ήταν

Ευτυχισμένοι

Πώς ο χρόνος ρέει

Κάθε δευτερόλεπτο

Αγκιστράκια δύο

Για να έλκει

Και έλκεται

Στο Κολωνάκι

Μία κάποτε

Συνέκρινε

Τα ποιήματά μου

Με αυτά

Του Σεφέρη

Και, τι έκπληξη!

Τα βρήκε

Κατώτερα

Καινούργιο είδος

Διαδικτυακή

                       μόρφωση

Όπως λέμε

Πανεπιστημιακή

                             Μόρφωση

Διαβάσματα [210] - Johann Wolfgang Goethe

Ο ευτυχισμένος δεν είναι κατάλληλος να καθοδηγεί ευτυχισμένους: είναι στην ανθρώπινη φύση ν’ απαιτούμε όλο και περισσότερα απ’ τον εαυτό μας και τους άλλους, όσο περισσότερα μας επιδαψιλεύει η μοίρα. Μόνο ο δυστυχισμένος που συνέρχεται απ’ τα βάσανά του ξέρει να καλλιεργεί στον εαυτό του και στους άλλους το αίσθημα πως ακόμα και ένα μέτριο αγαθό πρέπει ν’ απολαμβάνεται με μεγάλη χαρά.

 

Johann Wolfgang Goethe, «Οι Εκλεκτικές Συγγένειες», Εκδόσεις Κανάκη,   2009, ISBN: 960-7420-48-9, Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ, Μέρος Δεύτερο – Κεφάλαιο Δέκατο Πέμπτο, Σελίδα 265.

«Αθηναϊκόν», εχθές

 Στον καθρέφτη

Εκείνος καθιστός

Και όρθια εκείνη

Να την φιλά

Ανάμεσα

Στα στήθη

Των ενημερωτικών εκπομπών συμπεριλαμβανομένων!

Πολλές από τις

Πληροφορίες

Που δίνονται και

Σχολιάζονται

Στις πρωινές

Εκπομπές

Βρίσκονται ψηλά

Στην κλίμακα

Του γελοίου

Μεταφραστικές αυθαιρεσίες

Διαφορετική

Μετάφραση

Άλλο κείμενο

Διαρκώς

Εσάς πόσο

Χρόνο

Σας κλέβουν

Πολιτική και

Πολιτικοί;

Τα θέλω μας

Κανείς δεν

Πλήρως

Υπηρετεί

Τα που μπορεί

Θέλω του

Διαβάσματα [209] – Σταντάλ

Αυτός ο συλλογισμός, ο φαινομενικά τόσο λογικός κατάφερε να κάνει τη Ματθίλδη να χάσει τον αυτοέλεγχο της. Η αγέρωχη αυτή η ψυχή, που για την υψηλή κοινωνία θεωρείται ότι απεικονίζει πιστά την ανθρώπινη καρδιά, δεν ήταν πλασμένη να νιώθει αμέσως την ευτυχία, την τόσο έντονη για μία φλογερή ψυχή, και ν’ αψηφήσει κάθε περίσκεψη. Στις υψηλές κοινωνικές τάξεις του Παρισιού, που στα σαλόνια τους είχε ζήσει η Ματθίλδη, το πάθος πολύ σπάνια μόνο καταφέρνει ν’ απαλλαγεί από τη σύνεση και μόνο από έναν πέμπτο όροφο πηδούν από το παράθυρο στον δρόμο.

 

Σταντάλ, «Το Κόκκινο Και Το Μαύρο», Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος,   1995, ISBN: Άνευ, Μετάφραση: Γιώργος Σπανός, «Χρονικό του 19ου Αιώνα Β' - 38 Ένας Ισχυρός», Σελίδα 383.

Κορεσμός

Ποιο το νόημα

Του ν’ αποκτάς

Και ν’ αποθηκεύεις;

Γενικώς [3]

Τ’ ανώφελο

Έστω κι

Αν είναι

Δωρεάν

Να τ’ αποφεύγεις

Προτροπή [Έβδομη]

Φερθείτε καλά
Στους ελάχιστους
Από τους επί της γης
Δισεκατομμυρίων
Με τους οποίους
Συναναστρέφεστε

Αλλά δεν!

Αχ!

Πόσο θα θελα

Να 'θελα!

Γεγονός [3]

Δεν πόση

Ποίηση

Ο απέναντι

Μέσα του

Κρύβει

Γνωρίζουμε

Μέρες που είναι. . .

Επικοινωνήστε

        Γιατί

  Χανόμαστε!

Διαβάσματα [208] – Fredrik Backman

Το μίσος μπορεί να γίνει ένα συναίσθημα βαθιά τονωτικό. Όταν χωρίζεις τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, ο κόσμος γίνεται πιο κατανοητό και λιγότερο τρομακτικό μέρος. Εμείς και οι Άλλοι. Εμείς οι καλοί, οι Άλλοι οι κακοί. Ο πιο εύκολος τρόπος για να ενώσεις τα μέλη μιας ομάδας είναι το μίσος και όχι η αγάπη, γιατί η αγάπη είναι δύσκολη υπόθεση, η αγάπη έχει απαιτήσεις. Το μίσος είναι απλό και εύκολο.

 

Fredrik Backman, «Μπιέρνσταντ», Κέδρος, 2023, ISBN: 978-960-04-5370-6, Μετάφραση: Γιώργος Μαθόπουλος, «35», Σελίδα 369.