Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2020

Διαβάσματα [69]

Η αληθινή σιωπή στον κόσμο είναι λίγη, σαν την αλήθεια. Υποβάλλει και μεγαλουργεί όπως αυτή. Σου διαπερνάει το λογισμό σα μια δέσμη καθαρής ημέρας. Ορμάει μέσα σου, σου ξεδιπλώνει τις πτυχές. Όπως ένας μυστικός ήλιος σε διαποτίζει ανάμεσα απ’ τις ραφές του κρανίου σου.

 

Μενέλαος Λουντέμης, «τα πλοία δεν άραξαν», Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, Φεβρουάριος 2019, ISBN: 978-960-16-8167-2, «ήθελα να ’ξερα ποιος είν’ αυτός ο νέος», σελίδα 74.

 


 

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2020

Διαβάσματα [68]

Η ωραία Βολάμνια, έχοντας κάποια συναίσθηση της εκπολιτιστικής επίδρασης της γοητείας της, σταματάει να γράφει τα ραβασάκια της κι ισιώνει συλλογισμένη το μαργαριταρένιο κολιέ. Ο κύριος Μπάκετ το κοστολογεί νοερά και θεωρεί πολύ πιθανό η Βολάμνια να γράφει ποιήματα.

 

Κάρολος Ντίκενς, «Ο ΖΟΦΕΡΟΣ ΟΙΚΟΣ», Τόμος Β', Gutenberg (Orbis Literae – Editiones Minores), A' Ανατύπωση Ιούνιος 2009, ISBN: 978-960-01-1261-0, Μετάφραση: Κλαίρη Παπαμιχαήλ,  Δέκατο Έκτο Μέρος, Κεφάλαιο 53: Τα Ίχνη, σελίδα 423.

 


 

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2020

Διαβάσματα [67]

Ο Αρχιδικαστής έγερνε στην πολύ αναπαυτική του πολυθρόνα, με τον αγκώνα του στηριγμένο στο αφράτο μπράτσο της και το μέτωπό του ν’ ακουμπάει στην παλάμη του· ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους λαγοκοιμόντουσαν· άλλοι διάβαζαν εφημερίδες· μερικοί έκαναν βόλτες ή κουβέντιαζαν ψιθυριστά με τις παρέες τους· όλοι έμοιαζαν απολύτως χαλαροί, καθόλου βιαστικοί, φοβερά αδιάφοροι και εξαιρετικά βολεμένοι. 

 

Κάρολος Ντίκενς, «Ο ΖΟΦΕΡΟΣ ΟΙΚΟΣ», Τόμος Α', Gutenberg (Orbis Literae – Editiones Minores), A' Ανατύπωση Ιούνιος 2009, ISBN: 978-960-01-1261-0, Μετάφραση: Κλαίρη Παπαμιχαήλ,  Όγδοο Μέρος, Κεφάλαιο 24: Μια Παράκληση, σελίδα 557.

 


Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

Διαβάσματα [66]

Long ago he had taken to haunting the lonely places or to roaming the country alone under an assumed name. He would drift into a new country and for a time he would punch cows or wrangle horses or hire out as a varmint hunter, and then trouble would come, and Kilkenny, who had rarely draw a gun on his own battle, would fight for a friend, as he was fighting now.

Louis L’Amour, “The Collected Short Stories Of, Volume 3 - Frontier Stories”, Bantam Books New York, 2015, ISBN: 978-0-8041-7973-7, “Monument Rock”, page 451.

 

 

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2020

Διαβάσματα [65]

Εκείνο το τόσο πνευματικό και εκλεκτό πλάσμα του ενέπνεε ένα υπέρτατο αίσθημα αφοσίωσης και υποταγής. Αν τον ρωτούσαν ποιο ήταν για εκείνον το πιο γλυκό πράγμα στον κόσμο, θα απαντούσε με κάθε ειλικρίνεια: «Να την υπηρετώ». Τίποτα δεν θα τον πονούσε περισσότερο από το να τον θεωρεί εκείνη έναν κοινό άνδρα. Καμία άλλη γυναίκα, πέρα από εκείνη, δεν ήθελε να τον θαυμάζει, να τον επαινεί, να κατανοεί τα πνευματικά του έργα, τις έρευνές του, τις καλλιτεχνικές του προσδοκίες, τα ιδανικά του, τα όνειρά του, το πιο ευγενές κομμάτι του πνεύματος και της ζωής του. Κι ο πιο φλογερός του πόθος ήταν να της κλέψει την καρδιά.

Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο, «Η Ηδονή», Ψυχογιός, Μάρτιος 2019, ISBN: 978-618-01-2558-0, Μετάφραση: Δήμητρα Δότση, Βιβλίο Δεύτερο, Κεφάλαιο 3, σελίδα 239.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

Διαβάσματα [64]

An aging cowhand in faded blue denim with a tobacco tag hanging from his breast-pocket, his face seamed with years, weather, kindness, and irony. The town drunk; his face was a mirror for lost illusions, his eyes hungry with hope, his boots worn, and the old hands trembling. The solid, square-built rancher with new heels on his boots and an air of belligerent prosperity and affluence. The bartender, slightly bald back of the plastered black hair above a smooth, ageless face and brow. The wise, cold eyes and the deft, active hands.

Louis L’Amour, “The Collected Short Stories Of, Volume 2 - Frontier Stories”, Bantam Books New York, 2014, ISBN: 978-0-8041-7972-0, “Strange Pursuit”, page 443.