Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

Διαβάσματα [43]

«Πριν κοιμηθώ, κλείνω τα μάτια και μετράω τους άντρες που δε θα με πείραζε να με φιλήσουν. Τους μετράω στα δάχτυλα, είναι πολύ ευχάριστο. Μου φέρνει θλίψη όμως που δεν μπορώ να μετρήσω ούτε δέκα».  

Γιασουνάρι Καουμπάτα, «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών» (Διηγήματα), Καστανιώτης - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-3845-4, Μετάφραση: Έφη Κουκουμπάνη - Πολυτίμου, «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών», Σελίδα 24.


Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Διαβάσματα [42]


Το ωχρό πρόσωπό της ήταν ένα πυκνό δίχτυ από ρυτίδες, τα βλέφαρά της έσταζαν αίμα, αναποδογυρισμένα, ερεθισμένα από το αδιάκοπο κλάμα. Όμως, ανάμεσα στις ρυτίδες και στο αίμα και στα δάκρυα, τα φωτεινά της μάτια έμοιαζαν μακρινά, από μια νιότη δίχως αναμνήσεις.

Λουίτζι Πιραντέλο, «Χάος» (Διηγήματα), Καστανιώτης - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-3973-4, Μετάφραση: Σωτήρης Τριβιζάς, Κατερίνα Γλυκοφρύδη, «Ο Άλλος Γιος», Σελίδα 18.


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

Διαβάσματα [41]


We can live in continual error, believing that we have  a comprehensible, stable, graspable life only to find that everything is uncertain, murky, unmanageable, with no firm foundations; or a complete façade, as if we found ourselves in the theatre convinced we were in the real world, not realizing that the lights have gone down, the curtain has gone up and that we’re on stage, not in the audience, or on a cinema screen, unable to escape, trapped in a film and forced to repeat ourselves with each new showing, transformed into celluloid and incapable of changing the facts, the plot, the shots,  the angle or the light,  or the story that someone else has decided will always be the same.

Javier Marias, Berta Isla, ALFRED A. KNOPF, New York 2019, ISBN: 978-0-525-52136-5, Translated from the Spanish by Margaret Jull Costa, IV, Page: 179.


Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

1256. Tων Ημερολογίων Δύο Ταυτόσημο


Το πρώτο το ξεκίνησα την Τρίτη, πρώτη Μαρτίου του 2005, με τέσσερεις μικρές αναρτήσεις. Το δεύτερο την  Πέμπτη, έξι Μαρτίου του 2008. Η φιλοσοφία τους διαφορετική. Πέρασε, από τότε, ο χρόνος που πέρασε. Ο λόγος για δύο e-ημερολόγια, στην πλατφόρμα του blogger, τα οποία εξακολουθώ να συντηρώ και να αγαπώ.

Αυτή τη φορά θα ανεβάσω τα όσα τώρα βλέπετε και διαβάζετε και στα δύο, με την αρίθμηση του πρώτου.  Ο λόγος; Με την ανάρτηση αυτή το πλήθος αναρτήσεων, και για τα δύο ημερολόγια, θα είναι το αυτό. Χίλιες διακόσιες πενήντα έξι αναρτήσεις, ή εγγραφές, και για τα δύο. Θα έλεγα ότι δεν είναι και αμελητέο μέγεθος (κυρίως για το πρώτο και «βαρύτερο»).

   Το πρώτο: αείποτε
Το δεύτερο: ολίγιστος

Ένα κλικ μακριά Phil Collins και You Can’t Hurry Love:


Και αν τα μέχρι εδώ έχουν χρώμα και χροιά «αείποτε» ιδού και ένα εικονοκείμενο, όπως τα ονομάζω, για να αποκτήσει, η κοινή αυτή ανάρτηση, και χρώμα, και χροιά βεβαίως, «ολίγιστος»:


Αφιτά 

19/11/2019