Ακαριαία (Σήμερα)

  

Διαβάσματα [219] – Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε

    Η Ελένα κουνάει το κεφάλι της, ταραγμένη ακόμα.

«Ή είστε πολύ έξυπνος ή πολύ αφελής» λέει.

«Δεν σας καταλαβαίνω».

«Πολύ αφελής, φυσικά» καταλήγει η Ελένα. «Έτσι νομίζω σεκόντο κάπο Τεζέο Λομπάρντο».

Τον βλέπει να στρέφεται προς την πόρτα μπερδεμένος. Να απλώνει το χέρι του προς το μπουφάν.

«Μου φαίνεται πως πρέπει να. . .»

«Ελάτε εδώ, σας παρακαλώ» δείχνει, σχεδόν αυστηρή, ένα σημείο στο πάτωμα πάνω στο χαλί, μπροστά της. «Ελάτε πιο κοντά». Την κοιτάζει ακόμα πιο θορυβημένος. Πολύ σοβαρός.

«Για ποιο λόγο;»

«Θα σας φιλήσω». 

 

Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, «Ο Ιταλός», Πατάκης, 2023, ISBN: 978-618-07-0661-1, Μετάφραση: Τιτίνα Σπερελάκη, «9 Μνησικακίες παλιών θεών». Σελίδα 323.

Κι αυτό υπάρχει

Σφάλμα εμπειρίας:

Όταν θαρρείς,

Πως εξ εμπειρίας,

Πράττεις σωστά

Αλλά δεν!

Ραντεβού με τον ήλιο

Κάθε πρωί, στις 08:22,

Ο ήλιος ανακλάται

Σ’ ένα απέναντι τζάμι

Και στιγμιαία με τυφλώνει

Όταν, στην βεράντα της Τ47,

Διαβάζω

Εις Εαυτόν [9]

Μην

Για το

Χιούμορ σου

Αυτοθαυμάζεσαι

Όταν δεν, με τη μέση, άκρη βρίσκεις

Τι να πονάς

Στο δρόμο

Τι να πονάς

Στο σπίτι

Τις Μέρες Αυτές [4]

 

Θλιβερή Εξέλιξη

Αυτοπροτροπή

Κι αν δεν μπορώ

Να γράψω ένα

Μυθιστόρημα

Ας γράψω

Τουλάχιστον

Σελίδα του μία

Ψηφιακός Κόσμος

Προσέγγιση [2]

Κατά προσέγγιση

Αντιλαμβανόμαστε

Και όχι μόνο

Τα βαριά και

Τα δύσκολα

Μικρή της ζωής απογοήτευση μία

Ποτέ δεν κράτησα

Στα χέρια μου

Της προκοπής

Μια πένα

Προϊούσης. . .

Αρχίζω να με τις

Βεβαιότητές μου

Τρομάζω

Διαβάσματα [218] – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

  Ηράσθη αυτής. Συνέλαβε το σχέδιον του να την απαγάγη. Εξετέλεσε το σχέδιον τούτο. Την απήγαγε χωρίς να έχη βεβαιότητα ότι ηγαπάτο. Ήξερε μόνον ότι την ηγάπα εμμανώς.  Τις ηδύνατο να πιστεύση ότι αύτη, καίπερ υπό δόλου απαχθείσα υπ’ αυτού, έμελλεν ουχί να τον αποστραφή, αλλά να τον αγαπήσει; Και όμως τον ηγάπα ήδη. Δεν είναι ταύτα μυστήρια; Αλλ’ όχι δεν είναι μυστήρια. Είναι η αιωνία τάσις της ανθρωπίνης καρδίας εις το να αγαπά παν το μισητόν. Μη ανακράξητε κατά της βλασφημίας ταύτης, δεν είναι βλασφημία. Είναι αλήθεια. Ερευνήσατε υμάς αυτούς. Ουδείς έχει πεποίθησιν προς πάντα, όσα λέγετε εκτός του στόματος. Όσα λέγετε προς υμάς αυτούς, εκείνα είναι αληθή. Τις  αγαπά την αρετήν; Ουδείς. Πάντες αγαπάτε την κακίαν. Ουχί μόνον την αγαπάτε, αλλά την θαυμάζετε. Όχι μόνον την θαυμάζετε, αλλά την θυμιάτε. Καλώς έχει. Ουδείς φθόνος. Ουδόλως μας ενδιαφέρει τούτο. Άλλως δε, αρκεί ότι πάντες, ως προς το έχομεν αποχρώντας λόγους ίνα θαυμάζωμεν ημάς αυτούς. 

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Οι Έμποροι Των Εθνών», ΤΟ ΒΗΜΑ Βιβλιοθήκη, 2008, ISBN: 978-960-469-092-3, «ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄ Πού υπάγει;»,  Σελίδα 203.

Ητουνά

Θαυμαστή

Η ικανότητα

Του εγκέφαλου

Να προσομοιώνει

Ψευδαίσθηση μουσικόφιλου

Φέρτε μου

Ένα πιάνο

Θα παίξω!

Τσανάκια

Το πράγμα

Αρχίζει

Και ζορίζει

Όταν το μυαλό

Απ΄το κορμί

Τα τσανάκια του

Χωρίζει

Διαφημίσεις στην Τηλεόραση

Σιχαίνομαι

Τον τυποποιημένο

Ήχο τους

Περιδιαβαίνοντας

Δεν όλα της μνήμης

Τα διαμερίσματα

Την ίδια επίπλωση

Έχουν

Διαβάσματα [217] – Σαρλότ Μπροντέ

   Ο κύριος Μουρ έσκυψε μπροστά στο γραφείο του, μετακίνησε την καρέκλα του και άλλαξε τη συμπεριφορά του.

  ‘Εάν δεν είναι έτσι’,  ρώτησε με μία παράξενη, μειλίχια αλλαγή στη φωνή του, ‘τότε πώς είναι;’

  ‘Δεν ξέρω.’

  Ξέρετε, αλλά δε μιλάτε. Πρέπει για εσάς τα πάντα να βρίσκονται κλειδωμένα μέσα σας.’

  ‘Γιατί δεν έχει καμία αξία να τα μοιράζομαι.’

  ‘Γιατί κανένας δεν μπορεί να σας δώσει το μεγάλο αντίτιμο που εσείς ζητάτε για να κερδίσει την εμπιστοσύνη σας. Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος για να μπορεί να το αγοράσει. Κανείς δεν έχει την υπόληψη, τη διάνοια, τη δύναμη που απαιτείται εσείς να έχει ο συμβουλάτορας, ο μέντοράς σας. Δεν υπάρχει ούτε ένας ώμος σ’ ολόκληρη την Αγγλία επάνω στον οποίο θα μπορούσατε να ακουμπήσετε το χέρι σας για να σας στηρίξει -πόσο μάλλον ένα στέρνο επάνω στο οποίο θα επιτρέπατε στον εαυτό σας να ξαπλώσει. Φυσικά θα πρέπει να ζήσετε μόνη.’

 

Σαρλότ Μπροντέ, «Σίρλεϊ (ΙΙ)», Cranford Collection, 2022, ISBN: 978-84-1149-301-7, Μετάφραση: Εύα Σιμάτου, «28. Φοίβη»,  Σελίδα 219.