Αυτά ήταν όλα όσα είπε για το θέμα. Αν η Τες ήταν καπάτσα,
αν είχε κάνει σκηνή, αν λιποθυμούσε, έκλαιγε υστερικά, σ’ αυτό το έρημο δρομάκι,
παρ’ όλη τη μανία της σχολαστικότητας που τον κάτεχε, ίσως να μην την είχε
αποκρούσει. Αλλά η διάθεσή της της απαντοχής και μεγαλοψυχίας του διευκόλυνε τα
πράγματα και αυτή η ίδια ήταν ο καλύτερος συνήγορος του. Υπήρχε ακόμα περηφάνια
ανακατεμένη στην υποταγή της- ένα σύμπτωμα, ίσως, κείνης της απερίσκεπτης
υποταγής στην τύχη που ήταν προφανής σε όλη την οικογένεια ντ’ Υρμπεβίλ- και έτσι όλες εκείνες τις δραστικές χορδές που
θα μπορούσε να ’χει αναδέψει με μιαν έκκληση, τις άφησε ανέγγιχτες.
Τόμας Χάρντι, «Η Τες Των Ντ Υρμπεβίλ»,
Cranford Collection, 2022, ISBN: 978-84-1149-096-2, Μετάφραση:
Σπάρτη Γεροδήμου, «37», Σελίδα 276.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου