Διαβάσματα [161] – Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Ο Χάρβεϋ με τον Νταν και τους υπόλοιπους στάθηκαν παράμερα, γνέφοντας ο ένας στον άλλο καταχαρούμενοι. Μα ο Ντίσκο με τον Σόλτερς λογοφέρανε ως το απόγευμα. Ο Σόλτερς επιμένοντας πως ένα πλοίο με ζωντανά είναι στην ουσία ένας αχυρώνας σε γαλάζια νερά και ο Ντίσκο υποστηρίζοντας πως έστω κι αν είχε έτσι το θέμα, οι καλοί τρόποι και η τιμή των ψαράδων απαιτούσαν να κρατήσει «αυτά τα πράγματα χώρια». Ο Λονγκ-Τζον κάθισε σιωπηλός για λίγο – θυμωμένος καπετάνιος σημαίνει πλήρωμα δυστυχισμένο – κι ύστερα μίλησε στο τραπέζι την ώρα του φαγητού.

 

  «Και γιατί σκάτε τι θα πουν αυτοί;» είπε.

 

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, “Δαίμονες των κυμάτων», Καστανιώτης - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-5073-9, Μετάφραση: Μαίρη Κιτσικοπούλου, Κεφάλαιο 6, Σελίδα 90.

[Δωδέκατη] Διαπίστωση

Πολλά που δεν

Ο νους σου

Τα χωρά

Των άλλων τα

Επί συναναστροφών [2]

Δεν το με το

Σταγονόμετρο

Βοηθά

Επί συναναστροφών

Άλλο κακώς

Άλλο ματαίως

Αλλά δεν το ένα

Βεβαίως το άλλο

Εμποδίζει

Π.χ. Σήμερα

Κάθε γιορτή

Μια ευκαιρία

Μουσική, Δίσκοι, Διαδίκτυο

Και πώς να παραδεχθείς

Ότι η δισκοθήκη που

Επί δεκαετίες έχτιζες

Ξεπεράστηκε πλέον

Από τις διαδικτυακές

Πλατφόρμες μουσικής

Σαν Σήμερα [3]

Από Α29

Σε Τ47

Προ ετών

Έντεκα

Scripta Manent

Άμα θέλω να

Αναπολήσω

Έχω!

Διαβάσματα [160] – Μαργαρίτα Λυμπεράκη

Το παράξενο είναι πως άρχισε να σκέφτεται τον Μάριο την ώρα που, αφήνοντας το γιο του Κρητικού, έπαιρνε τον ανήφορο της λεωφόρου των Ελαιών. Αυτόν είχε στο νου και όταν είπε: «Θέλω να παντρευτώ» μες στη μεσημεριάτικη σιωπή της τραπεζαρίας. Την άλλη μέρα που ανταμώσαν με το Στέφανο του δήλωσε πως δε θα τον ξανάβλεπε. «Δεν υπάρχει πια γιατί», πρόσθεσε. Κι ήταν αλήθεια. Δεν υπήρχε γιατί. Για τίποτε απ’ αυτά δεν υπήρχε γιατί. Είχαν έρθει έτσι τα πράγματα, εξήγηση δε χωρούσε, όλα ήταν φυσικά, μια κι είχανε συμβεί.

 

Μαργαρίτα Λυμπεράκη, “ΤΑ ΨΑΘΙΝΑ ΚΑΠΕΛΑ», Καστανιώτης,  Οκτώβριος 2018, ISBN: 978-960-03-6507-8, “ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, V”, Σελίδα 240.