Πέμπτη 18 Ιουνίου 2020

Διαβάσματα [062] - Louis L’Amour

The prairie and sky had a way of trimming folks down to size, or changing them to giants to whom nothing seemed impossible. Men who had cut a wide swath back in the States found themselves nothing out here. They were folks who were used to doing a lot of talking who suddenly found that no one was listening anymore, and things that seemed mighty important back home, like family and money, they amounted to nothing alongside character and courage.

Louis L’Amour, “The Collected Short Stories Of, Volume 1 - Frontier Stories”, Bantam Books New York, May 2014, ISBN: 978-0-553-39226-5, “War Party”, page 250.


Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020

Έτη Δέκα Πριν [Παρά Ημέρες Δεκατρείς]


. . .

-   Μπορώ να κάνω κάτι για εσάς;
με ρώτησε.
-   Ναι
της απάντησα σοβαρός – σοβαρός (όρθιος και στην πόρτα της)
-   Να μ’ αγαπάς!
τα ψιλοέχασε.
-   Το παίρνω για αστείο
είπε (ή κάτι τέτοιο).
-   Ε, ναι. Είναι και οι ζέστες. . .
τη διευκόλυνα και συνέχισα
-   Μόνο να μου το λες και καμιά φορά. . .

Τα είχε χάσει η κοπέλα. Αυθόρμητα μου βγήκε, αυθόρμητα το είπα. Το ευχαριστήθηκα. Τώρα, τουλάχιστον, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει. . .

[Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010]


Κυριακή 31 Μαΐου 2020

Διαβάσματα [061] - Κενζαμπούρο Όε

Για αρκετή ώρα μετά την ερωτική στιγμή το σώμα της Χιμίκο έτρεμε. Ύστερα ηρέμησε, απάλυνε μ’ έναν απέραντα γυναικείο τρόπο, και τελικά, αφήνοντας έναν πνιχτό αναστεναγμό σαν χορτασμένο ζωάκι, αποκοιμήθηκε εκεί που ήταν.   

Κενζαμπούρο Όε, «Μια προσωπική υπόθεση», Εκδόσεις Καστανιώτη - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-3519-4, Μετάφραση: Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, Κεφάλαιο 7, Σελίδα 114.


Σάββατο 23 Μαΐου 2020

Διαβάσματα [060] - Stephen King

Εκεί που κάνεις κάποια δουλειά δίχως να σκέφτεσαι τίποτα ιδιαίτερο, μπαμ, μια ιστορία καταφθάνει εξπρές και συστημένη – πλήρης από την πρώτη έως την τελευταία αράδα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις να τη γράψεις.

Stephen King: «Το παζάρι των κακών ονείρων», Κλειδάριθμος, 2017, ISBN: 978-960-461-780-7, Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος, Εισαγωγή στο διήγημα «Ο αμμόλοφος», Σελίδα 115.
 

Παρασκευή 24 Απριλίου 2020

Διαβάσματα [059] - Φρανσουά Μοριάκ

Αν είχα εκείνη την εποχή μια γυναίκα που να μ’ αγαπούσε, ποιος ξέρει πόσο ψηλά θα είχα φτάσει. Δεν μπορεί κανείς να διατηρήσει από μόνος του την πίστη στον εαυτό του. Πρέπει να έχουμε έναν μάρτυρα της δύναμης μας, κάποιον που να σημειώνει τα πετυχημένα χτυπήματα, να μετράει τους πόντους, να μας στεφανώνει την μέρα της ανταμοιβής μας, όπως άλλοτε, την ώρα που μοιράζονταν οι έπαινοι στο σχολείο, φορτωμένος βιβλία, έψαχνα τα μάτια της μητέρας μου μέσα στο πλήθος που, υπό τους ήχους ενός εμβατηρίου, στεφάνωνε με χρυσές δάφνες το φρεσκοκουρεμένο μου κεφάλι. 

Φρανσουά Μοριάκ: «Ο κόμπος των εχιδνών», Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2009, ISBN: 978-960-398-276-0, Μετάφραση: Καλλιόπη Ζαχαριάδου, Κεφάλαιο Έκτο, Σελίδα 80.