Ο ευτυχισμένος δεν είναι κατάλληλος να καθοδηγεί
ευτυχισμένους: είναι στην ανθρώπινη φύση ν’ απαιτούμε όλο και περισσότερα απ’
τον εαυτό μας και τους άλλους, όσο περισσότερα μας επιδαψιλεύει η μοίρα. Μόνο ο
δυστυχισμένος που συνέρχεται απ’ τα βάσανά του ξέρει να καλλιεργεί στον εαυτό
του και στους άλλους το αίσθημα πως ακόμα και ένα μέτριο αγαθό πρέπει ν’
απολαμβάνεται με μεγάλη χαρά.
Johann Wolfgang Goethe, «Οι Εκλεκτικές Συγγένειες», Εκδόσεις Κανάκη,
2009, ISBN: 960-7420-48-9, Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ, Μέρος Δεύτερο – Κεφάλαιο Δέκατο Πέμπτο, Σελίδα 265.
Επιδαψιλεύω = παρέχω με αφθονία, χορηγώ πλουσιοπάροχα, έχει πανέμορφες λέξεις η γλώσσα μας, χορταστικές. Θα έλεγα, έτσι πιστεύω, πως οι άνθρωποι που έχουν πονέσει νιώθουν ευγνωμοσύνη ακόμη και για το ότι αναπνέουν. Όχι όλοι, μερικοί νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστάει σε καθημερινή βάση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Νικ.
καλό μεσημέρι
Γεια σου Στελ,
ΔιαγραφήΗ γλώσσα (μας) είναι μια χαρά . . . και οι κακοποιητές της επίσης!
Υγίαινε! :)