Διαβάσματα [194] - Διδώ Σωτηρίου

Πήρα τρεχάλα το δρόμο, βγήκα στην προκυμαία. Κείνη τη στιγμή τα πολεμικά σήκωναν άγκυρα. Από τα φουγάρα τους έβγαινε πυκνός, μαύρος καπνός. Οι άνθρωποι στο Και μαρμαρώσανε. Δεν ανασαίνανε, δε μιλούσανε, δε ζούσανε. Μοιάζανε σαν τις πέτρινες πλάκες στα μεζαρλίκια, η μια πίσω απ’ την άλλη. . .  Μα τι λέω; Μόνο οποίος έθαψε το σπλάχνο του και άκουσε το τρίξιμο του φέρετρου την ώρα που το κατεβάζουνε στον τάφο, μόνο αυτός μπορεί να νιώσει τι ’ταν για μας κείνη η στιγμή.

 

Διδώ Σωτηρίου, «Ματωμένα Χώματα», Κέδρος, 2008, ISBN: 978-960-04-3803-1, «Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ» XVI, Σελίδα 343.

Πρωί

Βεράντα

Τα ονόματά τους

Ένα μπουκέτο

Τις συλλογίστηκα

Πως ο χρόνος κυλά

Κάθε στιγμή

Για τη επόμενη

Έλκων

Μαγνήτης

Άριστος Τρόπος

 

67

Είναι η

Μέρα σου

Σήμερα

Και η

Δική μου

Ως συνήθως

Όχι

Διαβάσματα [193] - Σώτη Τριανταφύλλου

Αναρωτιόταν αν είχε πάει ως το Χάρτφορντ του Κοννέτικατ μόνο και μόνο για να λάβει αυτό το γράμμα από την Άλισον. Κι όμως, τώρα δεν ένιωθε τίποτα. Ή μάλλον ένιωθε σαν εκείνον τον Κινέζο πρίγκιπα που αφού έκανε πρόταση γάμου στην αγαπημένη του εκείνη του ζήτησε να περιμένει εκατό μέρες∙ ο πρίγκιπας περίμενε∙  κάθε μέρα καθόταν σ’ ένα σκαμνί κάτω από το παράθυρο της και περίμενε. Την ενενηκοστή ένατη μέρα πήρε το σκαμνί του κι έφυγε.

 

Σώτη Τριανταφύλλου, «Κινέζικα Κουτιά Τέσσερις Εποχές του Ντετέκτιβ Μαλόουν», Πατάκης, 2001, ISBN: 978-960-16-2138-8, «Χειμώνας», Σελίδα 249.

Περί Έρωτος (1980)

«Οι γελοίοι κοινωνικοί περιορισμοί και της ανατροφής μας η στεγνότητα. Ο βαθύτερος εαυτός μας που, πάντα, ζημιώνει.»

Πριν είκοσι πέντε έτη. Ακριβώς!

"Τι θέλεις, λοιπόν, για τη ζωή μου να μάθεις;"

Κι ας λαμπυρίζει

Ένας

Άμμου

Κόκκος

Το πρόσωπό σου

Διαβάσματα [192] – Χρήστος Κ. Ζαμπούνης

• «Είμαστε τέσσερις μέρες χωρίς ίντερνετ και ζούμε τραγικές καταστάσεις η μητέρα μου άρχισε να σιδερώνει, εγώ διαβάζω και ο πατέρας μου βάφει το σπίτι».

 

Χρήστος Κ. Ζαμπούνης, «Το διαδικτυακό Savoir Vivre», ΦΕΡΕΝΙΚΗ, 2022,  ISBN: 978-960-9513-81-4,  Είπαν 12, Σελίδα 181.

Αλλού κι αλλιώς

Μ' εσένα

Αλλού

Κι αλλιώς

Θα ήθελα

Να είμαι

Διαβάσματα [191] - Ναμπόκοφ

Πέντε πόντους πιο ψηλή. Γυαλιά με ροζ σκελετό. Αλλιώτικο χτένισμα, όλα μαζεμένα πάνω σε κότσο, αλλιώτικα αυτιά. Απλούστατο! Το δευτερόλεπτο, η στιγμή, ο θάνατος αυτός που ονειρευόμουν τρία χρόνια τώρα, ήταν απλό σαν ένα κομμάτι ξερό ξύλο που πέφτει στο πάτωμα. Ήταν πασιφανώς και θηριωδώς έγκυος. Το κεφάλι της μου φάνηκε μικρότερο (στην πραγματικότητα είχαν περάσει μόλις δύο δευτερόλεπτα, μα επιτρέψτε μου να τους προσδώσω όσο περισσότερη διάρκεια μπορεί ν’ αντέξει το ξερό ξύλο πριν γίνει κομμάτια) και τα φακιδιασμένα μαγουλάκια ήταν ισχνά, κι οι γυμνές γάμπες και τα μπράτσα της είχαν χάσει όλο τους το μαύρισμα, αφήνοντας να φανούν μικρές λεπτές τριχούλες. Φόραγε ένα αμάνικο καφέ βαμβακερό φουστάνι και φαρδιές παντόφλες από τσόχα. 

Βλάντιμιρ Ναμπόκοφ, «Λολίτα», ΤΟ ΒΗΜΑ βιβλιοθήκη, 2007, Μετάφραση: Αύγουστος Κορτώ, ISBN: 978-88-6239-022-4, Μέρος Δεύτερο, 29, Σελίδα 292.

Πως μπορείς

Μπορείς να το κάνεις
Έτσι
Ή μπορείς να το κάνεις
Αλλιώς
Αλλά δεν μπορείς
Να το κάνεις
Και έτσι
Και αλλιώς

Οι Άθλιοι

Ο μέγας Ουγκό
Δεν βαρέθηκε
Δεν δίστασε
Να γράψει

Μικρή παρηγοριά

Μικρή παρηγοριά
Να γνωρίζεις πως
Κάτι κάπως
Το λένε
Κι ας μη γνωρίζεις
Πως ακριβώς το λένε

Επαναπροσέγγιση

Για χίλια μέτρα
Ας ο ένας στον άλλο
Δίπλα
Βαδίσουμε
Δίχως
Ν’ ανταλλάξουμε
Μήτε μια λέξη