Καθ' Οδόν

Το να μην

Επιθυμείς

Να (της)

Πεις

Μπορεί

Και να

Οφείλεται

Στην κατάσταση
Του νου

Τα Γιατί Και Τα Διότι

Τα Γιατί
Αιωρούνται
Τα Διότι
Εδράζονται

Μπουκαμβίλια

Θα μου άρεσε

Πολύ

Να μου

Επιτρέψεις

Να σε

Φωτογραφίσω

Άννα Καριένινα [02]

“- Όχι, δεν κάνετε λάθος, είπ' η Άννα αργά, ρίχνοντας μια απεγνωσμένη ματιά στην ψυχρή μορφή του. Δεν κάνετε λάθος. Ήμουν, και δεν μπορούσα να μην είμαι, κυριευμένη από τρομερή απελπισία. Ακούω τόσην ώρα εσάς, κι ο νους μου είναι σε κείνον. Τον αγαπώ. Είμαι ερωμένη του. Κι εσάς, δεν μπορώ να σας ανεχτώ, σας φοβάμαι, σας μισώ. . . Μεταχειριστείτε με, όπως θέλετε”.

ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΗ: ΑΝΝΑ ΚΑΡΙΕΝΙΝΑ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29 (Μετάφραση Κ. Μακρή, ΤΟ ΒΗΜΑ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΡΩΣΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ)

Άννα Καριένινα [01]

“Η κυρία έσβησε εκ προθέσεως το φως των ματιών της, όμως κείνο, ενάντια στη θέλησή της, λαμπύριζε στο αδιόρατο χαμόγελο”.

ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΗ: ΑΝΝΑ ΚΑΡΙΕΝΙΝΑ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18 (Μετάφραση Κ. Μακρή, ΤΟ ΒΗΜΑ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ – ΡΩΣΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ)

Δευτέρα Με Σάββατο

Πρωινό ξύπνημα

Ελαφρύ πρωινό

Πότισμα ή Η/Υ

Μπάνιο στη θάλασσα

Ντουζ
Καφές και

Διάβασμα στη βεράντα

Μεσημεριανός ύπνος

Φαγητό

Διάφορα  ή Η/Υ

Ταινία στην τηλεόραση

Ύπνος

Περί Έρωτος, Αγάπης, Ενδιαφέροντος

Κανένας
Δεν σε
Υποχρεώνει
Να ανταποκριθείς
Στα αισθήματα
Του άλλου
Μα το να
Τα σέβεσαι
Είναι
Σπουδαίο

Ολίσθηση

Ούτε ένα

Δεν έχουμε

Τραγούδι

Δικό μας

Αυτόγραφο

Συνέχεια

Είν’ εύκολο
Θαρρείς
Το όνομα σου
Ν’ αντικρίζω
Στα γραπτά μου

Έως Την 31/12/2015

Σε

42 έτη

405.021 λέξεις

1041 σελίδες

Υπάρχεις

Ευκαιρίας Δοθείσης

Τα μάτια μου

Που σ’ αγκαλιάζουνε

Τα χέρια μου

Ζηλεύουν

Κακομοιριά

Το πρόσωπο

Της κακομοιριάς

Είναι ένα

Μεγαλώνοντας

Σήμερα

Διέκρινα

Μια πρώτη

Γραμμή

Παραίτησης

Αυτό Είναι Κάτι

Ένα προς ένα

Να γνωρίζεις

Τα βιβλία σου

Ένα προς ένα

Να τα αγαπάς

Αμαρτία Εξομολογημένη

Αντιπαθώ
Τους
Ανθρώπους
Με
Δυσάρεστη
Φωνή

Εν Οίκω

Κοιτάζω

Τις ράχες

Των βιβλίων

Όπως

Άλλοι

Κοιτάζουν

Τα φυτά

Ή

Τα ζώα τους

1 Και 0 Και 2 Μετά

Παρατεταμένη
Μιζέρια
Δεκαπεντάχρονης
Σπυριάρας
Επαρχιώτισσας
Γκόμενας

Έτσι Νομίζω

Κανένας

Δεν έχει

Το δικαίωμα

Να σου πει

Πώς να ζήσεις

Τη ζωή σου

Ούτε καν

Ο εαυτός σου

Εφ' Ενός Ζυγού

Υπάρχουν

Άνθρωποι

Που

Όταν

Τους

Καλημερίσεις

Πανικοβάλλονται

Μην Ειν' Αλήθεια;

Όλες

Οι μουσικές

Σήμερα

“Δεν άξιζες”

Μου λένε

Έτσι

Ο χρόνος (μας)

Κουτρουβαλιάζεται

Προς το κατώτερο

Σημείο

Το θάνατο

Περί Θαυμάτων

Πώς να συμβεί

Το θαύμα

Όταν

Το περιμένεις

Στη γωνία

Για να το

Απορρίψεις

Ενδιαφέρον

Πόσο

Κοστίζει

Το να μην

Ενδιαφέρονται

Όσοι μας

Ενδιαφέρουν

Για όσα μας

Ενδιαφέρουν

Της Στιγμής

Απ’ την αρχή

Δεν ήθελα

Να μπω

Στη διαδικασία

Με κατάφερε

Η ζωή

Σ’ αγάπησα

Καλά καλά

Κι απόμεινα

Στα σκοτεινά

ΑΜ

Σταγόνες
Δροσιάς
Στη φωνή σου
Του τότε

Αλήθεια

Πώς να ′βρεις
Την αλήθεια
Όταν
Κι αυτά
Που έμαθες
Πάνω σε όσα
Σ’ έμαθαν
Πατάνε

Εγώ Δίχως Εσύ

Εγώ ο κακός
Αυτός που αδίκησε
Που ζήτησε τα ρέστα
Εσύ η καλή
Η ευαίσθητη
Η καλλιτέχνης
Ούτε η πρώτη
Ούτε η τελευταία
Φορά
Που τραυματίζεται
Η τάξη του κόσμου

Προσωκρατικών Παρηγορία

Ανθρώπους γίνεσθαι οκόσα θέλουσιν ουκ άμεινον.

<ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ>

Η Άλλη Όψη

Και οι
Καθρέπτες
Άτυχοι
Που
Έναν
Μόνο
Καθρεπτίζουν

Αγνώστου

Εις τινά υπό ληστού αναιρεθέντα και υπ’ αυτού πάλιν

θαπτόμενον

Ζωήν συλήσας , δωρή τάφον· αλλά με κρύπτεις,

Ου θάπτεις. τοίου καυτός όναιο τάφου.

Πειρασμός

Πόσο να σε
Ανακουφίσει
Το να
Διαγράψεις
Ένα όνομα
Από μία
Κατάσταση

Όταν (Κάτι Τέτοιο) Συμβαίνει

Όσο 
Τα μάτια σου
Λάμπουν
Ξεχνώ
Ανακεφαλαιώνω
Αμέσως
Μετά

Κ. Κ. [Εχθές]

Κι αν δεν

Ήσουν εσύ

Σου έμοιαζε

Πολύ