Επιείκεια

Τότε

αείποτε έφα [20]

Το ρήμα στην αρχή

Διαβάσματα [048] - Χαβιέρ Μαρίας

Γιατί τίποτα και κανένας δεν φιλονικεί με τα όνειρα. Τα όνειρα ούτε πίσω σελίδα έχουν ούτε ανάγκη από δικαιολογία και απόδειξη. Διηγούνται από μόνα τους, με τη δική τους τάξη και με τις δικές τους καθοριστικές εικόνες. Και μέσα σ’ αυτά μπορούν τα πάντα να υπάρχουν, δυνατά και αδιανόητα, μέχρι και το να μην υπήρξε ποτέ η Ναταλία Μανούρ: γιατί σήμερα το πρωί δεν την είδα καθαρά· ούτε είχε διαύγεια η εικόνα της ούτε είχε φωνή καλά - καλά.   

Χαβιέρ Μαρίας: «Ο Αισθηματικός Άντρας», Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, 1991, ISBN: 960-208-193-7, Μετάφραση: Μαρία Χατζηγιάννη, Σελίδα 116.

 

ΑνκαιΘά

Όλο και συχνότερα

Κράτησε

Διαβάσματα [047] - Κωνσταντίνος Τζαμιώτης

Η Μαρίτσα Σκίπη, πιο ώριμη από πριν, έμαθε να  αποφεύγει όσο γίνεται τα προβλήματα και δεν άργησε να γίνει περιζήτητη, γιατί έβγαλε φήμη πουτάνας που αγαπάει τους άντρες και ξέρει να τους φροντίζει, πράγμα  απολύτως ακριβές.  

 

Κωνσταντίνος Τζαμιώτης: «Σε Ποιον Ανήκει η Κόλαση», Μεταίχμιο, 2019, ISBN: 978-618-03-2140-1, «Στρατηγός», Σελίδα 382.

αείποτε έφα [19]

Δεν Είναι

Δενόλη Τηστήν

Διαβάσματα [046] – Νίνα Κουλετάκη

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ακράτεια κατά τη διάρκεια της νύχτας είναι ένα από τα τρία συμπτώματα που πολλοί κατ’ εξακολούθηση δολοφόνοι παρουσίαζαν στην παιδική τους ηλικία, μαζί με την πυρομανία και την κακοποίηση ζώων.

Νίνα Κουλετάκη: «Φόνισσες», Εκδόσεις Κύφαντα, 2019, ISBN: 978-618-83967-6-0, «Mary Flora Bell: το παιδί - δολοφόνος», Σελίδα 388.

Σε κάποιες περιπτώσεις

Το Δέον Γενέσθαι

Υπάρχουν

Τί Άλλο

αείποτε έφα [18]

Εν καιρώ

Ανάμνηση

Πρωτοχρονιά 2020

αείποτε έφα [17]

Αν

αείποτε έφα [16]

Διαβάσματα [045] – Peter L. Shillingsburg

Επιπλέον των όσων επιφέρει ο χρόνος, πρέπει κανείς να επισημάνει ότι τα αντίγραφα κειμένων είναι πάντοτε διαφορετικά σε λεκτικό, εικαστικό αλλά (και) σε υλικό επίπεδο από τα πρωτότυπα και ότι τέτοιες διαφορές έχουν τις επιπτώσεις τους στο νόημα αλλά και την κατανόηση.

Peter L. Shillingsburg, «Από τον Γουτεμβέργιο στο Google», Εκδόσεις Ροπή, 2017, ISBN: 978-618-5289-06-5, Μετάφραση: Κωνσταντίνος Τάκης, «Συμβάσεις: Ρηθέν/Μη ρηθέν Εννοούμενο/Αντιληπτό», Σελίδα 68.

Επιτύμβιο

Η σκόνη των βιβλίων

αείποτε έφα [15]

. . . και το γνωρίζουν

Ταξίδι των Κύκλων

αείποτε έφα [14]

Από - Έως Πόνος

Διαβάσματα [044] – Νίκος Σαραντάκος

Και παρόλο που κανείς δεν επιδιώκει να αλλάξει το ελληνικό αλφάβητο, δεν θα ήταν ίσως άσκοπο να επισημάνουμε ότι οι Αθηναίοι του Χρυσού Αιώνα μεγαλούργησαν, τόσο σε πνευματικό και καλλιτεχνικό όσο και σε πολιτειακό και στρατιωτικό επίπεδο, χωρίς να έχουν τα γράμματα Ξ, Ψ και Ω στο αλφάβητό τους, ενώ το Η τους αντιπροσώπευε το δασύ πνεύμα!    

Νίκος Σαραντάκος, «Μύθοι και Πλάνες για την Ελληνική Γλώσσα», Εκδόσεις ΕΑΠ – Σειρά 96 Plus, Απρίλιος 2019, ISBN: 978-618-84272-1-1, «Η Φωνηεντιάδα ή ο μύθος για την κατάργηση των φωνηέντων», Σελίδα 52.

 

αείποτε έφα [13]

Τραγούδι

Κυρίως τη νύχτα

Λύπη

Καρδούλα Μου. . .

ΣυνΑναστροφές [3]

αείποτε έφα [12]

Διαβάσματα [043] - Γιασουνάρι Καουμπάτα

«Πριν κοιμηθώ, κλείνω τα μάτια και μετράω τους άντρες που δε θα με πείραζε να με φιλήσουν. Τους μετράω στα δάχτυλα, είναι πολύ ευχάριστο. Μου φέρνει θλίψη όμως που δεν μπορώ να μετρήσω ούτε δέκα».  

Γιασουνάρι Καουμπάτα, «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών» (Διηγήματα), Καστανιώτης - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-3845-4, Μετάφραση: Έφη Κουκουμπάνη - Πολυτίμου, «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών», Σελίδα 24.

Περί Τέχνης

Πολλές φορές

Βρε δε βαριέσαι αδελφέ. . .

Διαβάσματα [042] – Λουίτζι Πιραντέλο

Το ωχρό πρόσωπό της ήταν ένα πυκνό δίχτυ από ρυτίδες, τα βλέφαρά της έσταζαν αίμα, αναποδογυρισμένα, ερεθισμένα από το αδιάκοπο κλάμα. Όμως, ανάμεσα στις ρυτίδες και στο αίμα και στα δάκρυα, τα φωτεινά της μάτια έμοιαζαν μακρινά, από μια νιότη δίχως αναμνήσεις.

Λουίτζι Πιραντέλο, «Χάος» (Διηγήματα), Καστανιώτης - FAQ, 2010, ISBN: 978-960-03-3973-4, Μετάφραση: Σωτήρης Τριβιζάς, Κατερίνα Γλυκοφρύδη, «Ο Άλλος Γιος», Σελίδα 18.

Από που

Απόψε

αείποτε έφα [11]