Διαβάσματα [073] - Honoré de Balzac

Η αξιολάτρευτη μητέρα πρόσφερε στις κόρες της όλα τα προνόμια του εγωισμού της, αυτού του συμπαθέστατου πάθους, με την έννοια ότι οι εγωιστές, επειδή δεν θέλουν να τους ενοχλούν οι άλλοι, δεν ενοχλούν κανέναν και δεν δυσκολεύουν τη ζωή των γύρω τους με τους κάκτους της συμβουλής και τα αγκάθια της επίπληξης, ούτε με τα τσιμπήματα της σφήκας που επιτρέπονται στις πολύ στενές φιλίες, οι οποίες θέλουν να ξέρουν τα πάντα. . .

Honoré de Balzac, «Ο ΟΙΚΟΣ ΝΥΣΕΝΖΕΝ», ΕΞΑΝΤΑΣ, 2000, ISBN: 960-256-427-Χ, Έφη Κορομηλά, σελίδα 110.

Φωτογραφίζοντας

Χρόνος [3]

 

Διαβάσματα [072] - Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε

Ήθελε να ζήσει. Να ζήσει πάση θυσία, έστω κι αν ήταν ακρωτηριασμένος, τυφλός ανάπηρος. . . Λαχταρούσε να ζήσει με όλες του τις δυνάμεις, αρνιόταν να πεθάνει εκεί, στην σκεπασμένη με λάσπη κοιλάδα, κάτω από τον γκρίζο ουρανό που σκοτείνιαζε πια γρήγορα, σ’ εκείνη τη μακρινή και καταραμένη γη όπου δεν έπρεπε να είχε πάει ποτέ. Δεν ήθελε να τελειώσει μόνος και κυνηγημένος σαν σκύλος, σουβλισμένος σαν μακάβριο τρόπαιο στο κοντάρι μιας ισπανικής λόγχης.     

Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, «ο Ουσάρος», Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, Μάρτιος 2019, ISBN: 978-960-16-8256-3, Μετάφραση: Τιτίνα Σπερελάκη, Κεφάλαιο 6, «Η επέλαση», σελίδα 200.

 

Πρόσεξε

 

Δεν Πάντοτε. . .

 

Ενυπνίων Υπενθύμιση

Διαβάσματα [071] - Samuel Butler

Ποιο λοιπόν τ’ όφελος, μπορεί να ρωτήσει κάποιος, του να ’σαι μεγάλος; Η απάντηση είναι ότι μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα τη μεγαλοσύνη των άλλων, νεκρών ή ζωντανών, και να επιλέξεις τη συντροφιά σου μεταξύ αυτών, και ν’ απολαύσεις και να κατανοήσεις αυτή τη συντροφιά καλύτερα, ακριβώς επειδή την έχεις επιλέξει – κι ακόμα, ότι προσφέρεις ευχαρίστηση στους καλύτερους ανθρώπους και ζεις στις ζωές εκείνων που δε γεννήθηκαν ακόμα. Αυτό, θα ’λεγε κανείς, είναι ένα ουσιαστικό κέρδος της μεγαλοσύνης, δίχως να χρειάζεται να μας τσαλαπατήσει μ’ άρβυλα, ακόμα κι όταν είναι μεταμφιεσμένη σε ταπεινότητα.   

Samuel Butler, «Η ΚΟΙΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΙΡΑ», Gutenberg (Orbis Literae – Editiones Minores), Πρώτη Έκδοση: Δεκέμβριος 1994, ISBN: 960-01-0547-2, Μετάφραση: Έφη Καλλιφατίδη, Κεφάλαιο 22, σελίδα 122.

Δικαίωμα

Από Απόσταση

 

Διαβάσματα [070] - Δημήτριος Βικέλας

Με ημίκλειστα τα βλέφαρα ο ιερεύς, παρηκολούθει την εργασίαν της συζύγου του, η δε ξανθή του γενειάς μόλις υπέκρυπτε μειδίαμα αφάτου αγαλλιάσεως. Εσκέπτετο ότι εντός ολίγων μηνών θα προστεθή κοιτίς βρέφους εις τον κοιτώνα των. Χθες μόνον έμαθε το χαρμόσυνον μυστικόν. Η παππαδιά το εξεμυστηρεύθη, την νύκτα, εις τα σκοτεινά, συστελλομένη να το είπη εις το φως της ημέρας.

Και ενώ εστήριζε τρυφερώς τα νυσταλέα βλέμματα εις την νεαράν του γυναίκα, διέβαινον  ταυτοχρόνως ενώπιον της φαντασίας του σκηναί διάφοροι του παρελθόντος βίου, προσλαμβάνουσαι βαθμηδόν μορφήν ονείρου και συναρμολογούμεναι εν τη ταχεία αυτών και νεφελώδει διελίξει με την ευφρόσυνον συναίσθησιν της παρούσης ευτυχίας.

«ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 20^ου ΑΙΩΝΑ», Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009, ISBN: 978-960-03-4384-7, Δημήτριος Βικέλας «Ο ΠΑΠΑ-ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ», σελίδα 116.

«Το γαρ άκαιρον. . .» [2]

Ανόητος

Παραδείγματος χάριν, τα ξημερώματα

Επί ισοδυνάμων

Διαβάσματα [069] - Μενέλαος Λουντέμης

Η αληθινή σιωπή στον κόσμο είναι λίγη, σαν την αλήθεια. Υποβάλλει και μεγαλουργεί όπως αυτή. Σου διαπερνάει το λογισμό σα μια δέσμη καθαρής ημέρας. Ορμάει μέσα σου, σου ξεδιπλώνει τις πτυχές. Όπως ένας μυστικός ήλιος σε διαποτίζει ανάμεσα απ’ τις ραφές του κρανίου σου.

Μενέλαος Λουντέμης, «τα πλοία δεν άραξαν», Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, Φεβρουάριος 2019, ISBN: 978-960-16-8167-2, «ήθελα να ’ξερα ποιος είν’ αυτός ο νέος», σελίδα 74.

Τα που να τα

Προτροπή [Τέταρτη]

 

Διαβάσματα [068] - Κάρολος Ντίκενς

Η ωραία Βολάμνια, έχοντας κάποια συναίσθηση της εκπολιτιστικής επίδρασης της γοητείας της, σταματάει να γράφει τα ραβασάκια της κι ισιώνει συλλογισμένη το μαργαριταρένιο κολιέ. Ο κύριος Μπάκετ το κοστολογεί νοερά και θεωρεί πολύ πιθανό η Βολάμνια να γράφει ποιήματα.

Κάρολος Ντίκενς, «Ο ΖΟΦΕΡΟΣ ΟΙΚΟΣ», Τόμος Β', Gutenberg (Orbis Literae – Editiones Minores), A' Ανατύπωση Ιούνιος 2009, ISBN: 978-960-01-1261-0, Μετάφραση: Κλαίρη Παπαμιχαήλ,  Δέκατο Έκτο Μέρος, Κεφάλαιο 53: Τα Ίχνη, σελίδα 423.

 

 

Από μία απάντηση του αείποτε, στις 8 Οκτωβρίου 2007

Ομοιότητα

Σχέσεις [3]

Διαβάσματα [067] - Κάρολος Ντίκενς

Ο Αρχιδικαστής έγερνε στην πολύ αναπαυτική του πολυθρόνα, με τον αγκώνα του στηριγμένο στο αφράτο μπράτσο της και το μέτωπό του ν’ ακουμπάει στην παλάμη του· ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους λαγοκοιμόντουσαν· άλλοι διάβαζαν εφημερίδες· μερικοί έκαναν βόλτες ή κουβέντιαζαν ψιθυριστά με τις παρέες τους· όλοι έμοιαζαν απολύτως χαλαροί, καθόλου βιαστικοί, φοβερά αδιάφοροι και εξαιρετικά βολεμένοι.

Κάρολος Ντίκενς, «Ο ΖΟΦΕΡΟΣ ΟΙΚΟΣ», Τόμος Α', Gutenberg (Orbis Literae – Editiones Minores), A' Ανατύπωση Ιούνιος 2009, ISBN: 978-960-01-1261-0, Μετάφραση: Κλαίρη Παπαμιχαήλ,  Όγδοο Μέρος, Κεφάλαιο 24: Μια Παράκληση, σελίδα 557.

Στάση

Εκ Πείρας [4]

Μια εγγραφή γραμμών τεσσάρων

 

Ανθρώπινα [2]

Διαβάσματα [066] - Louis L’Amour

Long ago he had taken to haunting the lonely places or to roaming the country alone under an assumed name. He would drift into a new country and for a time he would punch cows or wrangle horses or hire out as a varmint hunter, and then trouble would come, and Kilkenny, who had rarely draw a gun on his own battle, would fight for a friend, as he was fighting now.

Louis L’Amour, “The Collected Short Stories Of, Volume 3 - Frontier Stories”, Bantam Books New York, 2015, ISBN: 978-0-8041-7973-7, “Monument Rock”, page 451.

 

 

Όταν συνομιλείς

Σαν Σήμερα

 

Παλιές φωτογραφίες σου

Διαβάσματα [065] - Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο

Εκείνο το τόσο πνευματικό και εκλεκτό πλάσμα του ενέπνεε ένα υπέρτατο αίσθημα αφοσίωσης και υποταγής. Αν τον ρωτούσαν ποιο ήταν για εκείνον το πιο γλυκό πράγμα στον κόσμο, θα απαντούσε με κάθε ειλικρίνεια: «Να την υπηρετώ». Τίποτα δεν θα τον πονούσε περισσότερο από το να τον θεωρεί εκείνη έναν κοινό άνδρα. Καμία άλλη γυναίκα, πέρα από εκείνη, δεν ήθελε να τον θαυμάζει, να τον επαινεί, να κατανοεί τα πνευματικά του έργα, τις έρευνές του, τις καλλιτεχνικές του προσδοκίες, τα ιδανικά του, τα όνειρά του, το πιο ευγενές κομμάτι του πνεύματος και της ζωής του. Κι ο πιο φλογερός του πόθος ήταν να της κλέψει την καρδιά.

Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο, «Η Ηδονή», Ψυχογιός, Μάρτιος 2019, ISBN: 978-618-01-2558-0, Μετάφραση: Δήμητρα Δότση, Βιβλίο Δεύτερο, Κεφάλαιο 3, σελίδα 239.